qobil

sft. 1. Har qanday ishga qobiliyati, layoqati boʻlgan; qobiliyatli, layoqatli.

Borishsa qaytarma, bolam. Koʻp qobil, oʻzingga oʻxshagan hunarmand oʻgʻlonlar-da bular. — H. Nazir, Choʻl havosi

Xudoyqul odamning qoʻlidan keladigan har qanday ishga qobil edi. — P. Tursun, Oʻqituvchi

Murzin oʻtirgan oʻrnida oʻzini har narsaga qobildek tasavvur etdi. — Shuhrat, Shinelli yillar

2. Soʻzga kiradigan; yuvosh, moʻmin.

Qobil bola.

Koʻrinishda qobil, chertib-chertib soʻzlaydigan Sobir Saydarov soʻnggi vaqtlarda ichkilikka mukkasidan ketdi. — Gazetadan

3. kam qoʻll. Munosib, mos, koʻngildagidek.

Mehnatkash elga qoyil, Yerlarni qildi qobil, Undirdi katta hosil — Habibiy

Dehqon xalqi kuzning qobil, saxiy kelishini orzu qiladi, chorvadorlar esa — bahorning. — Saodat

4. Qobil (erkaklar ismi).