қирғоқ

от 1. Сув ҳавзалари ва оқар сувлар билан қуруқлик туташган камбар ер; лаб, бўй, ёқа; соҳил.

Дарё қирғоғи. Кўл қирғоғи. Денгиз қирғоғи.

Аму оқар қирғоқни ювиб, Кунлар ўтар кунларни қувиб. — Ғайратий

Фарида қурбақа сузиш қилиб, қирғоққа қараб борар экан, сув пуркаб кулди. — П. Қодиров, Уч илдиз

2. Ёйиқ нарсаларнинг, ёʻл ёки майдоннинг чети; зиҳ, қир.

Рўмолнинг қирғоғи. Пахтазорнинг қирғоғи.

Адолат конвертни олди-да, кичкинагина қайчиси билан қирғоғини қийди. — И. Раҳим, Чин муҳаббат

[Мурод] Мушт билан стол қирғоғини урган эди, стаканлар жиринглаб сакраб кетди. — С. Ахмад, Қадрдон далалар

3. Чуқур нарсаларнинг юқори чегараси, чети, ёқаси.

Жарнинг қирғоғи. Челакнинг қирғоғи.

Ҳайтовур, жаҳаннамнинг қирғоғига чиқиб олдик. — Ойбек, Қуёш қораймас