қинғир
qingʻirқинғир
сфт. 1. Тўғри чизиқ бўйлаб ёʻналмаган; эгри, қийшиқ.
Қинғир ёғоч. Қинғир девор. Хатни қинғир ёзмоқ.
Фуқаро уйлари чўзилган қинғир кўчанинг бошида арава сиғадиган катта, бўёқли дарвозага киришди. — Ойбек, Навоий
2. кўчма Қаллобликка, хиёнатга асосланган; қалб.
Қинғир мақсад. Қинғир қадам. Қинғир ҳаракат. Қинғир юрак одам. Қинғир ишнинг қирқ йилдан кейин ҳам қийиғи чиқади. — Мақол.
Дили қинғирнинг тили қинғир. — Мақол.
Болага нисбатан бефарқ қараш хунук оқибатларга олиб келди: Малик қинғир ёʻлга кириб кетди — Газетадан
- Қинғир қарамоқ Ёмон кўз билан қарамоқ; нотўғри муносабатда бўлмоқ, ёндашмоқ.
- Қинғир қўл ёки қўли қинғир Олмоқ бўлиб магазиндан шоколад пича Қўли қинғир сотувчига дуч келдик кеча. — Т. Ражабий, Нархи папкада
- Қинғирига олмоқ Мусанинг гапи тугамасдан Тўлбош қинғирига олди-кетди. — Н. Фозилов, Оқим