қилтомоқ

от 1. с. т. Қизилўнгачнинг яра ёки бошқа сабаб билан торайиб, овқат ўтмай қолишидан иборат касалликларнинг умумий номи; ракнинг бир тури.

Эр-хотиннинг кўз ўнгига қўшнилари Жўрабек аканинг қилтомоқдан қийналиб ўлгани келиб, ваҳима тушди. — Мирмуҳсин, Умид

2. Шундай касалликка дучор бўлган киши.

3. кўчма Кам овқат ейдиган, чимхўр одам.

Ҳаёт боягидай қилтомоқ бўлиб ўтираверди, тўғриси, бу ноёб бахт унинг иштаҳасини бўғиб қўйган эди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Эмлашдан кейин, егани баданига юқмайдиган қилтомоқ биродарлари бирдан иштаҳага кирган эди. — А. Дилмурод, Фано даштидаги қуш

qıltamaq