қилтириқ

от 1. от шв. Қилтаноқ.

Унинг кўзлари буғдой бошоғининг қилтириғи каби узун киприклар орасидан ўзига тикилган чиройли қора кўзлар билан тўқнашди. — П. Турсун, Ўқитувчи

2. сфт. Жуда ориқ.

Қилтириқ бола,

Ашир мастликдан юмила ёзган кўзини йилтиратиб, ҳингир-ҳингир кула бошлади. У кулган сари қилтириқдай бўйнига калласи оғирлик қилиб, дам олдига, дам орқасига оғиб кетарди. — С. Анорбоев, Оқсой