қилпангламоқ

фл. 1. айн. Қийшангламоқ 1, 2.

[Мунаввар] Бир вақтлар Ёʻлдош олиб келган шоҳи-атласларни кийиб, тилла болдоқ, ёқут кўзли узукларни тақиб, ўзини кўзгуга солиб, хўп қилпанглаган. — С. Анорбоев, Меҳр

2. айн. Қилпилламоқ 2.

Олахўжа махсум камбағалдан кўтарилган бир киши олдида қариндошим, деб қилпанглашга мажбур эди. — П. Турсун, Ўқитувчи

Пошшахола гавдасига ярашмаган қилиқ билан қилпанглади. — Д. Нурий, Осмон устуни

kriechen vi, scharwenzeln vi, kiebedienern vi