қилиқ

от 1. Кишининг юриш-туришидаги, бошқалар билан муомаласидаги ўзига хос ҳаракатлари, хулқ-атвори.

Қилиғи иссиқ одам. Қилиғи совуқ йигит.

Унинг қилиқлари ўзига жуда мос тушар, ҳатто қўли қаттиқлиги ҳам фазилатдек туюларди. — Ф. Мусажонов, Пушаймон

— Кечирасиз! — деди ўз қилиғига уялиб, шолғомдай қизариб кетган — Мастонов. Ғайратий, Ёʻқлов

2. Ғайритабиий ёки ножўя иш, ҳаракат, одат ва шу кабилар

Келишмаган қилиқлар.

Зебихон шунақаям қилиқлар қилдики, Турсунбой анграйиб қолди. — С. Аҳмад, Уфқ

Бунақа қилиқ Нишопурий жанобларидан чиқади. — Мирмуҳсин, Меъмор

Фуқароларнинг кечаги қилиғи Султонали ҳожини телба қилиб қўяй деди. — С. Сиёев, Аваз

3. Умуман, кишининг одати, расми.

— Ҳали ҳам эски қилиғини қўмсайди. Уйга чақириб, олдига дастурхон ёзмагунча, сув бермайди, — деди [Давлатёр]. — П. Турсун, Ўқитувчи

Келди қонли қиличин Кўтариб Туғлиқ. Бу ҳам чиқарди яна Кўп найранг, қилиқ. — Ғайратий