қайғу

от 1. Бошга тушган руҳий азоб; ғам, мусибат.

Оғир қайғу. Чуқур қайғу. Қайғу тортмоқ.

Жўрахоннинг нобуд бўлиши юрт қайғусига айланди. — Назармат, Жўрлар баланд сайрайди

Тўғри, [Шоҳиста] баъзи вақтларда нималарнидир ўйлаб, бир оз маъюсланар аммо бунчалик қайғуга ботмасди. — М. Алиев, Қалб сўзлари ёзилган мактуб

Ҳасратли ҳужрамда қайғудан бўлак Ҳамма кетиб бўлди бирма-бир — Э. Шукур, Ҳамал айвони

2. Кўзланган мақсад ёʻлидаги безовталик хатти-ҳаракати, ўй-фикр; ташвиш, ғам.

Эчкига — жон қайғуси, қассобга — мой қайғуси. — Мақол

Йигитлар ўз истиқболлари қайғусида янги бино, янги рўзғор тузайдилар. — А. Қодирий, Меҳробдан чаён