қатъият
qatʼiyatқатъият
от 1. кт. Ўз фикрида, сўзида, азм-у қарорида қаттиқ туриш; қатъийлик.
Қатъият кўрсатмоқ.
Тўлқинжон анқайиб қолди. У Ҳуридан бундай қатъиятни ва иродани сира кутмаган эди. — Ф. Мусажон, Ҳури
Унинг чеҳрасида, юпқа лабларида аллақандай бир қатъият бор, ҳаракатлари кескин, шиддатли эди. — О. Ёқубов, Излайман
2. Сабр-тоқат, матонат, ирода.
Ҳарбий хизмат ўз характерига кўра йигитлардан қатъиятни талаб қилади. — Саодат