қат-қат

1. Бир неча қават ёки қатламдан иборат бўлган; қават-қават, қатлам-қатлам.

Қат-қат кўрпалар.

Қат-қат булутни беҳол ёриб чиққан қуёш ўз аксини сувга туширган эди. — Й. Шамшаров, Ойдин кўллар

Токчалар қадимча — ганчдан ишланган қат-қат катакчалардан иборат. — Ойбек, Танланган асарлар

2. Қаватлари букланиб очиладиган ёки шундай ёʻсинда тахланган.

Оёғида шпорли яхши хром этик, унинг қўнжини манглай ажинидай қат-қат қилиб, бири устига бирини қалаштирган. — Шуҳрат, Шинелли йиллар

3. кўчма Қаторлашиб тахланиб ётган; жуда кўп, чексиз.

Сен ўқийсан, мен ишда, Дилда умидлар қат-қат. — Зулфия

Дўстим билан қувнаб, кулишиб, Биз қайтамиз, севинчлар қат-қат. — Х. Салоҳ

4. кўчма Кам қўлл. Такрор-такрор, қайта-қайта.

Мени бутун дунё тингласин, Чевар қиз, деб мақтасин қат-қат. — Уйғун

Умр тилаб мард ўғли учун, Она қат-қат қарар юлдузга. — Ҳ. Ғулом

1. qat-qat, qabat-qabat, qatpar-qatpar

2. авис. sheksiz, júdá kóp

3. авис. qayta-qayta