qars

taql. s. 1. Narsalarning bir-biriga qattiq urilishidan, sinishidan va shu kabilardan hosil boʻladigan tovushni bildiradi.

U tishida qars etib yongʻoq chaqdi. Shisha qars etib yorilib ketdi. Qars etgan miltiq ovozi eshitildi.

Madaminxoʻja dasturxon soldi, non ushatdi, keyin kattakon bir gursketdini keltirib, pichoq tortgan edi, sovun qars etib yorildi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

Ot oldinga intildi, tirisha-tirisha aravani koʻprikka olib chiqdi. Lekin shu onda nimadir qars etdi. — Oybek, Tanlangan asarlar

Rais oʻrnidan turib, shofyorni chaqirdi, koʻk Volgaga oʻtirib eshigini qars bekitdi-da, ketdik, dedi shofyorga. — E. Rahim, Hayot amri bilan

2. Qarsak, chapak.

Qars urmoq.

Polvonning rapidadek keng kaftlaridan chiqqan qars— chapak koʻp kishilarning diqqatini jalb etdi. — Oybek, Quyosh qoraymas

Kishilar qars urib turadilar va meni masxaralagandek qiyqirib, ogʻiz-burunlarini qiyshaytiradilar, lekin men ularga parvo qilmay, oʻyinni davom ettiraman. — A. Qodiriy, Jinlar bazmi