qaratmoq
қаратмоқqaratmoq
fl. 1. Qaramoq feʼlining orttirma nisbati.
2. Jalb etmoq, tortmoq.
Maʼruzachi hammaning diqqatini bir masalaga qaratdi.
U birov bilan shaxmat oʻynar va ayni vaqtda yigirmaga yaqin odamni ogʻziga qaratib, kuldirib oʻtirar edi. — A. Qahhor, Quyushqon
- Oʻziga qaratmoq 1. Kimsani oʻziga qarashga majbur qilmoq, eʼtiborni tortmoq. Bu chechak qirlari oʻz bagʻrida borgan bizning Otabekni ham oʻziga qaratmay qoʻymaydir. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlarU hammani oʻziga qaratib oldi;Soddadil odamlarning hovli-joylarini oʻziga qaratish singari harom ishlarning piri edi. — Oybek, Tanlangan asarlar