қапишмоқ

фл. 1. Зич тегмоқ, ёпишмоқ.

Йигитнинг қўллари қизнинг белларига чирмашди, кўкраклари бир-бирига қапишди. — Ойбек, Танланган асарлар

Гоҳ деворларга қапишиб, бир кўчадан иккинчисига чопиб ўтишарди. — Шуҳрат, Шинелли йиллар

2. Ичига ботмоқ, пучаймоқ.

Ориқлаб, қорни қапишиб кетибди. Қорни қапишган от.

Шербек бир қарашда уларнинг бикини қапишиб ётганини пайқади. — С. Анорбоев, Оқсой

1. qabısıw, jabısıw

2. қ. пучаймоқ

Зич тегмоқ, ёпишмоқ.YAPIŞMAK