қапчимоқ

фл. 1. шв. Зарб билан урилиб, бирор томонга отилмоқ, учмоқ.

Ботир отган ўқ қалқонга тегиб, қапчиб кетди. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар

Азим Тошевич ҳам ўзини эшикка урди. Бироқ коптокдек қапчиб кетди. — Муштум

2. Ирғимоқ, сакрамоқ, сапчимоқ (ўтирган еридан).

Сидиқжон унинг чап ёнига ўтирди-да, орқасидан кўлини узатиб, елкасини ушлади. Жувон қапчиб, ўрнидан турди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

1. atılıw, ushıw

2. sekiriw, shapshıw