қамчи
qamchiқамчи
от 1. От-уловни уриб, юришга ундаш, тезлатиш учун ишлатиладиган дастали, кўпинча қайиш тасма шаклидаги асбоб.
Ўрма қамчи. От ўйнатадиган узун қамчи.
Раис отига қамчи уриб, идора томон кетди. — Ойдин, Юрагида ўти бор
У ҳар замонда қамчисини кўтариб қўяр, от эса, сағрисига қамчи тушувини кутмасдан олға интилар эди. — Н. Сафаров, Оловли излар
2. кўчма Ўзи бирикиб келган сўз англатган нарсанинг калтагини билдиради.
Шоир савдогарларни ҳам сатира қамчиси остига олди. — Газетадан
Эрк-адолат ёʻлида жаҳолат қамчисидан, ҳатто қўрқинчли таҳликадан қўрқмаган Аваз. — Газетадан
- Қамчи босмоқ (ёки солмоқ, бермоқ) Қамчи билан урмоқ. Ёʻлчининг юз-кўзи аралаш яна қамчи солди. — Ойбек, Танланган асарларАсқар ота беихтиёр отига қамчи босди, яна бошини тортди. — А. Қаҳҳор, ХотинларҚамчи берса, бедов от ўйнаб кетиб боради. — Нурали
- Қамчи ўйнатмоқ Қамчисини ҳаволатиб силкитмоқ, қамчи билан пўписа қилмоқ.
- Қамчисидан қон томган (ёки томадиган, томади) Жуда ҳам золим, шафқациз. Қамчисидан қон томмаган бой — бой эмас. — Б. Раҳмонов, Баҳор арафасиБу хусусда отасининг қамчисидан қон томар эди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари