қаҳрли

сфт. 1. Қаҳр-у ғазабга тўлган, қаҳр; ғазаб ифодаловчи; ғазабли.

Асқар полвон сарғайган, кир, лекин қаҳрли юзидан териш артди. — Ойбек, Қуёш қораймас

Мударриснинг қаҳрли важоҳати суратни йиртиб ташлашдан ҳам тоймаслигини кўрсатар эди. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар

2. кўчма Жуда ҳам қаттиқ, шиддатли, аёвсиз.

Қаҳрли қиш. Қаҳрли совуқ.

Шу содда йигитнинг юрагини заҳарлаган қаҳрли, мудҳиш ҳаётни қарғади. — Ойбек, Навоий

Ҳақиқатан ҳам куз этаги ёʻқ қиш қаҳрли келишидан дарак бера бошлади. — Д. Нурий, Осмон устуни