қабоҳат

от 1. Қабиҳ иш, ярамас хатти-ҳаракат; қабиҳлик.

Қандай пасткашлик, қандай ярамас қабоҳат! Шу маҳалгача сезмаганимга ҳайронман! деб ўйлади Ғуломжон. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.

Интизор ҳар уй диловар, Дилкушолар базмига, Гар оёқ қўйса қабоҳат, Йиғлагай остона ҳам. — Э. Воҳидов, Муҳаббат

2. сфт. Қабоҳатли, разил, қабиҳ.

Қабоҳат иш.

Бозорнинг устини туман олибди, Одамларга қабоҳат кун бўлибди. — Очилдов

Бу қабоҳат қирғин поёнига етмай, давлатпаноҳ аъёнлари қуршовида жар ёқасида қатор тизилган ўлим дорлари томон юрди. — С. Кароматов, Сўнгги бархан