қабармоқ

фл. айн. Қавармоқ.

Унинг ингичка бели, чинни каптар кўксидек қабариб чиққан кўкси, ёʻғон сочлари шундай кўриниб турарди. — Мирмуҳсин, Умид

Раҳматилланинг оёқлари қабариб, қонталаш бўлиб кетибди. — А. Кўчимов, Ҳалқа

Кўзларининг милки бир оз қабарган. Л. Тожиева, Меҳрим сизга, одамлар.

Қавармоқ.KABARMAK