пуркамоқ

фл. 1. Сув ёки бошқа суюқ нарсани куч билан зарраларга айлантириб сочмоқ.

Вилтга қарши дори пуркамоқ.

[Чол] Терига сув пуркайди ва кўва билан дўқ-дўқ уриб, чармни текислайди. — Ойбек, Танланган асарлар

Биров қанотларингизнинг тагига сув пуркаб қўйганми дейман, даврага тушолмай, мирғайиб турибсиз. — Аския

2. кўчма поет. Сочмоқ, таратмоқ.

Ҳозиргина дилига нур пуркаган ўйлар яна кўнглини ғаш қилувчи оғир гумонлар билан алмашинганди. — О. Ёқубов, Ларза

Аммо саратон тандири ўчакишгандай яна ҳам аланга олиб, оташ пуркарди. — Мирмуҳсин, Умид