пуфламоқ

фл. 1. Икки лаб орасидан кучли босим билан ҳаво чиқармоқ, дам урмоқ.

Чироқни пуфлаб ўчирмоқ. Шарни пуфлаб шиширмоқ. Халқ пуфласа, бўрон бўлар. — Мақол

Рафиқ пуфлаган эди, [ҳуштак] жуда қаттиқ чуруллади. Бола бениҳоят суюнди. — Ойбек, Танланган асарлар

Эргаш ўрнидан туриб, чайла бурчагида илиғлиқ турган чопонини олиб, елкасига ташлади. Пуфлаб, чироқни ўчираётган эди, ташқарида мотор овози эшитилди. — Ёшлик

2. Оғзидаги нарсани ўпкадан чиқаётган ҳаво оқими билан чиқариб, туфлаб ташламоқ.

Абдуманноп иштаҳа билан чайнаб турган гўштни пуфлаб ташлади. — А. Қаҳҳор, Оғайнилар

У Саидийнинг шарбатини сўриб бўлди. Энди пўчоғини пуфлаб ташлаши керак. — А. Қаҳҳор, Сароб

Оғзи куйган одам қатиқни ҳам пуфлаб ичади, деган мақол бор. — К. Қаҳҳорова, Чорак аср ҳамнафас