puflamoq

fl. 1. Ikki lab orasidan kuchli bosim bilan havo chiqarmoq, dam urmoq.

Chiroqni puflab oʻchirmoq. Sharni puflab shishirmoq. Xalq puflasa, boʻron boʻlar. — Maqol

Rafiq puflagan edi, [hushtak] juda qattiq churulladi. Bola benihoyat suyundi. — Oybek, Tanlangan asarlar

Ergash oʻrnidan turib, chayla burchagida iligʻliq turgan choponini olib, yelkasiga tashladi. Puflab, chiroqni oʻchirayotgan edi, tashqarida motor ovozi eshitildi. — Yoshlik

2. Ogʻzidagi narsani oʻpkadan chiqayotgan havo oqimi bilan chiqarib, tuflab tashlamoq.

Abdumannop ishtaha bilan chaynab turgan goʻshtni puflab tashladi. — A. Qahhor, Ogʻaynilar

U Saidiyning sharbatini soʻrib boʻldi. Endi poʻchogʻini puflab tashlashi kerak. — A. Qahhor, Sarob

Ogʻzi kuygan odam qatiqni ham puflab ichadi, degan maqol bor. — K. Qahhorova, Chorak asr hamnafas