пучмоқ

фл. 1. эск. кт. Чет, пастқам жой, овлоқ; бурчак.

Қишлоқнинг қоронғи пучмоғи.

Ахир, фолклорчи бўлиш, қайси бир пучмоқларда кўздан пана ётган халқ ижодининг дурдоналарини қидириб топиш уларни ёзиб олиб, китоб қилиб чиқариш — эҳ-ҳа, игна билан қудуқ қазишнинг айни ўзи-ку! — Саодат

Тоғларнинг бу хил пучмоқлари унга бегона эди. — С. Аҳмад, Жимжитлик

Атроф тумонат оппоқ эди. Бу оқлик жамики пучмоқлар-у хилват гўшаларга ҳам алланечук ғайритабиий куч орқали тарқалган. — Ш. Бўтаев, Қўрғонланган ой

2. кўчма Таг, туб; чуқур жой.

Юрак пучмоғида қолган кирларни қалам билан тозалов шоирнинг иши. — Ғ. Ғулом, Танланган асарлар

Ён-атроф қанчалик рутубатли, яъни қанчалик қора-қуюқ ранглар билан ўралган бўлмасин, кўнглингизга негадир илиқлик инади, бундан ҳам кўнглингиз ёришади, ҳам шуурингизнинг хира тортган пучмоқларида нимадир ғимирлайди. — Газетадан

1. awlaq, tasa jer

2. авıс. shuqır jer