пойма-пой

1. Бир-бирига жуфт ёки мос бўлмаган, жуфти, пойи адашган, бошқа-бошқа, адаш (жуфт ҳолда ишлатиладиган нарсалар ҳақида). Пойма-пой туфли. Пойма-пой қўлқоп. Пойма-пой пайпоқ.

У

ҳам шу лаҳза Умидни кўриб, юраги уриб кетди. У Умидга яқинлашган сари, қадамлари беўхшов тушар, пойма-пой туфли кийиб олгандек, қийналар эди. — Мирмуҳсин, Умид

Домла ғулдураб, бир нави дуо қилди-да, калишини аввал пойма-пой кийиб, букчайиб, бошқатдан тўғрилаб олди. — Ҳ. Ғулом, Машъал

2. кўчма Мазмуни бир-бирига боғланмаган, қовушмаган, пойинтар-сойинтар, телба-тескари.

Пойма-пой гап. Пойма-пой сўзлаб бермоқ.

Асрора Каримжоннинг келишини кутиб, дунёдаги жами ташвишларни унутган, гаплари ҳам аллақандай пойма-пой, қилиқлари ўзига ярашмагандек, ерда юраётганга эмас, осмонда учиб юрганга ўхшарди. — С. Аҳмад, Уфқ

Гавҳар уни кўрганида ҳам, пойма-пой гапларини эшитганида ҳам индамай тураверди. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол