пойлоқчи

от 1. Бирор кимса, нарса ёки жойни сақлаб, қўриқлаб турадиган, бирор хавф юз берганда, уни даф қилиш учун чора кўрадиган киши; соқчи.

Бу ҳам майли, Комил билан Инобатнинг ўтирганини айтинг пойлоқчи бўлиб! — О. Ёқубов, Эр бошига иш тушса

Соқчилар бу ерда пойлоқчи бўлиб ўтирганларидан жуда асабий эдилар. Чунки ҳозир бошқа ғолиблар Бобур тарафдорларининг мол-у мулкларини талон-торож қилиб бойимоқда эди. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар

2. кам қўлл. Айғоқчи, жосус.

Сардор буларни Ҳирот ва Тежен ёʻли томонларига пойлоқчи қилиб юборган эди. — С. Айний, Қуллар

3. с. т. Аниқ мўлжалга олувчи; мерган.