piqirlamoq

fl. Kulgi yoki yigʻidan oʻzini tuta olmay qolganda, qisqa, past tovush chiqarmoq, piqir etmoq.

Mastura piqirlab kulib yubordi, yana kuldi, yosh boladay oʻzini tutolmay qiqirlar edi. — A. Qahhor, Ming bir jon