паргар

от 1. зек. айн. Сиркул.

Унинг [меъморнинг] чизғичу паргар ва бошқа асбоблари кўп йиллардан буён тутилар, аммо қамиш қалам чидамас, тез-тез бозордан ўн-ўн бешталаб олиб келиб қўйиларди. — Мирмуҳсин, Меъмор.

Қўлингга паргар олиб, доира чиз-да, уни тўртга бўл. — М. Осим, Карвон ёʻллари

2. кўчма Атрофида айланувчи, айлана ҳосил қилувчи.

Паргор бўлуб гавҳари дарё муҳаббат, Бир нуқтага жон гавҳарини боғлаганинг хўб. — Машраб, Девон

Қанча хатлардан муаммо битта чанбардир бу ёʻл, Худди паргар айланурсан муттасил кетмак билан. — Ғ, Ғулом