pargar

ot 1. zek. ayn. Sirkul.

Uning [meʼmorning] chizgʻichu pargar va boshqa asboblari koʻp yillardan buyon tutilar, ammo qamish qalam chidamas, tez-tez bozordan oʻn-oʻn beshtalab olib kelib qoʻyilardi. — Mirmuhsin, Meʼmor.

Qoʻlingga pargar olib, doira chiz-da, uni toʻrtga boʻl. — M. Osim, Karvon yoʻllari

2. koʻchma Atrofida aylanuvchi, aylana hosil qiluvchi.

Pargor boʻlub gavhari daryo muhabbat, Bir nuqtaga jon gavharini bogʻlaganing xoʻb. — Mashrab, Devon

Qancha xatlardan muammo bitta chanbardir bu yoʻl, Xuddi pargar aylanursan muttasil ketmak bilan. — Gʻ, Gʻulom