озғин
ozgʻinозғин И
сфт. 1. Эти қочган, этдан тушган; ориқ.
Озғин мол. Озғин сигир.
Нега Зайнаб семиз-у, Кумуш озғин? — А. Қодирий, Ўтган кунлар
Бола озғин юзчасини тириштириб чўзилиб борар эди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
2. Қотма, камгўшт; чувак, ингичка.
Мадаминхўжа эса бошини солинтириб, мумдек эриб ўтиради. Фақат озғин гавдаси ашулага монанд чайқалади. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
— Дўстларим, — деди у, озғин бармоқларини қайчи қилиб ўйнар экан. — Ҳ. Ғулом, Машъал
озғин ИИ
сфт. кам қўлл. Ёʻлдан озган, тўғри ёʻлдан чиқиб кетган; айниган; бузуқ.
Гоҳи маҳаллар юраги сиқилиб, тоғни ҳам ташлаб кетгиси келар, лекин шундай фикрга ёʻл қўймаслик учун ўзини айблаб, дарҳол бу озғин фикрини ўзидан қувлар эди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча