ўзга

от 1. Қариндошлик, туғишганлик ва шу кабилар жиҳатдан алоқаси ёʻқ одам; бегона.

— Демак, Худойқул ўз жигарингиз бўлгани учун, ўзгалардан кўра кўпроқ эзиб, уни оғир бир аҳволга солишга ҳақли экансиз-да? — деди Элмурод. — П. Турсун, Ўқитувчи

Ўзгага боқса кўзим, кўр бўлсин, оқсин гавҳари, Косаси тупроқ била тўлсин, кўмилган яхшироқ! — Ҳабибий

2. Сўзловчи ёки сўзловчи ва тингловчидан бошқа одам.

Ўзингда ёʻқ — ўзгада ёʻқ. — Мақол

Ёмон ўзини билмас, ўзгани кўзга илмас — Мақол

Куёв томондан ориқ, дароз, чайир бир хотин бел боғлади. Ўзгалар — ёш-қари ҳаммаси шу икки аёлнинг белбоғига, этакларига ёпишди. — Ойбек, Танланган асарлар

Ўзингизни билинг, ўзга билан нима ишингиз бор? — Ойбек, Танланган асарлар

3. Ўзи ёки ўзига мансуб бўлмаган; нотаниш, ёт.

Ўзга тилда сўзлашмоқ.

Одамзод бир сабаб билан ўзга юрт, ўзга шаҳарларни ихтиёр этади. — Мирмуҳсин, Меъмор

4. чиқиш келишигидаги сўз билан) (Ўзи боғланиб келган сўз билдирган шахс ёки нарсадан бошқасига ишора қилади; -дан бошқа.

Отабекдан ўзга фарзандимиз бўлмай орзу-ҳавасимиз, умид-ҳадафимиз фақат шу Отабекдир. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Бандамиз — тақдирга тан беришдан ўзга иложимиз ёʻқ. — Н. Сафаров, Оловли излар

5. Одатдагидан бошқача, ўзгача.

Боғнинг ҳар бурчагида ўзга бир латофат: ариқларда сув кумушланади, майсалардан уқа тутган ҳовуз сув билан эмас, нур билан тўлган каби жимир-жимир мавжланади. — Ойбек, Танланган асарлар

6. тлш. Учинчи шахс.