ўзбилармон

сфт. 1. Ҳамма нарсани ўзим биламан, деб ўйловчи, ўзига ортиқча баҳо берувчи; манман.

Бошқаларнинг ишини камситишни яхши кўрадиган бу ўзбилармон одам, бу гал жиндай ён беришга мажбур бўлди. — Ойбек, Танланган асарлар

2. Ўзи билганича иш тутадиган, бошқалар фикрига қулоқ солмайдиган; ўжар, қайсар.

Мана шу шаддод, ўзбилармон қиз эрталабдан бери уйда. — Шуҳрат, Шинелли йиллар