оёқламоқ

фл. 1. Охирига етиб қолмоқ, охирламоқ.

Куз оёқлаб қолиб, ҳолдан тойган-у, лекин ўз ўрнини ҳали қишга бўшатиб бермаган эди. — С. Нуров, Нарвон

Кўклам оёқлаганда келиб, ўрик еб кетинглар. — Газетадан.

2. кам қўлл . Тарқалмоқ, овоза бўлмоқ, юрмоқ.

Эл орасида уни Тошкентга олиб кетиб отиб ўлдиришгани, кейин жарликка улоқтиришгани ҳақидаги гаплар кўп оёқлабди. — Газетадан

3. шв. Ёʻлга кирмоқ, юра бошламоқ (гўдак ҳақида).

Қишлоқ боласи оёқлабдики, шу тепага тирмашади, шу тепада ўйнаб ўсади. — Н. Норқобилов, Бекатдаги оқ уйча

1. adaqlaw, aqırına jetiw

2. tarqalıw, gáp-sóz bolıw