ўйноқи

сфт. 1. Тинч турмайдиган, серҳаракат; шўх.

Сойтўпининг аёллари хушрўй, ўйноқи бўлади. — Н. Қобил, Унутилган соҳиллар

Махсус мулозимлар ўйноқи отни етаклаб келтирдилар. — Ойбек, Навоий

2. Кўчма Енгил ва ёқимли; шўх.

Баҳорнинг ўйноқи еллари.

Машинанинг дарчасидан кираётган ўйноқи шабада дилларни қитиқлайди. — Т. Расулов, Марҳамат

3. Завқ-шавқ бахш этадиган; шўх.

Сафар-да ҳамроҳларига латифалар, ўйноқи қўшиқлар айтиб, кулдириб юради. — М. Осим, Элчилар

Бир оздан сўнг Хоразмнинг ўйноқи куйлари чалиниб, шўх лазги бошланди. — Ж. Шарипов, Хоразм

4. кўчма Оёғи енгил, суюқ.

— Поччангнинг феъли-атворини биласан-ку, ўлгудай енгил, ўйноқи, — деди Ҳалима. — Ҳ. Назир, Ўтлар туташганда

Жамшид базмини қурдик денглар. Жонон ж-жа ўйноқига ўхшайди, сизни ҳам илиб кетибди-да! — С. Анорбоев, Оқсой