отин

от 1. тар. Эски мактабларда қизлар ўқитувчиси; дин ва шариат билимдони.

Ҳар кун қўшнимиз отин бибида қиёмгача ўқиб, кейин то кечгача, кўпинча кечалари ҳам, аямнинг ёнига кириб, тикиш тикдим. — Ойбек, Танланган асарлар

2. этн. Аёллар ўртасида диний маросимларга (масалан, мавлуд) бошчилик қиладиган аёл.

3. с. т. Ҳар қандай ўқимишли ёки ўқитувчи аёл.

Шу чинорга чиққанга, Чиқиб уни йиққанга, Сўзсиз, хотин бўламан. Гўзал отин бўламан. — Ҳ. Олимжон

— Ойинг ҳам отин бўлади, — Мавлон ака Кароматнинг гапидан завқланиб кулиб қўйди. — Ҳ. Ғулом, Машъал

Гулнор Ёʻлчига хат ёзишга қарор қилган ва сўзларини айтиб турган, отин қиз эса Гулнор сўзларини силлиқлаб, қоғозга кўчирган. — Ойбек, Танланган асарлар

4. Ўқимишли, обрўли аёлларга мурожаатда ёки улар тўғрисида гап борганда, исмига қўшиб ишлатиладиган сўз.

Шакар отин. Фотима отин.

[Юсуфбек ҳожи:] Болам, Зайнаб отин, сиздан ҳали ёшлик ғурури кетмаган, лекин менинг болам бўлганингизни сиз ҳам унутманг! — А. Қодирий, Ўтган кунлар

русчаучительница (в мусульманской школе), грамотная, образованная женщинаинглизчаwoman-teacher (at muslim schools), educated, learned ladyфрансузчаotin, institutrice coraniqueарабчаمُعَلِّمَةٌ، مَدْرَسَةٌ