ошкора

1. айн . ошкор 2.

Ошкора сўзлашмоқ.

Фотиҳа бўлгандан кейин ошкора учрашув уларга ман этилди. Урф шунақа, одат шунақа, начора. — Х. Тўхтабоев, Йиллар ва ёʻллар

Ўзларингиз ошкора гаплашиб олинглар. Орқадан ғийбат қилгунча, ҳар қандай гап бўлса, шартта бетга айтиш керак. — С. Сиёев, Отлиқ аёл

2. сфт. Очиқ-ойдин, ҳаммага маълум бўлиб, кўриниб турган; аён.

Яширин дўстдан, ошкора душман яхши. — Мақол

Шаҳарнинг кўп хуфия ва ошкора савдогарлари Муҳаммадражабга қойил қоладилар. А. Қаҳҳор, — Сароб

[Нури] Қизнинг юрагидаги сирларни бутунлай ошкора қилишни истади. — Ойбек, Танланган асарлар