оро
oroоро
от 1. айн. Оройиш.
2. Баъзи отларга қўшилиб, безак, безовчи, қизитувчи, шодлик бағишловчи каби маънолар беради. Масалан,
жаҳоноро, мажлисоро, суҳбаторо.
- Оро бермоқ Зеб бермоқ, безамоқ; пардозламоқ. Франсузлар дунёда хунук аёллар ёʻқ, фақат ўзига оро бермаган, парваришсиз аёлларгина бор, деб ҳисоблашади. — СаодатТўлган ойдек, тўлғаниб, ул қомати зебо яна, Ўз жамолига бериб пардоз ила оро яна. — ҲабибийҚир бағрига қўйин ёяр чўпонлари, Боғларига оро берар боғбонлари. — Я. Қурбон