ўрламоқ

фл. 1. Юқорига, тепаликка томон юрмоқ, ёʻналмоқ, чиқмоқ.

Тоққа.ўрлаб Очил кетиб боради. Фозил Ёʻлдош ўғли.

Аёли ёш боладай унинг қўлидан тутади. Етаклашиб, юқорига ўрлайдилар. — Н. Норқобилов, Бекатдаги оқ уйча

Қирга

ўрлаб кетадиган сўқмоқда бир эшакли боряпти. — Т. Мурод, Юлдузлар мангу ёнади

2. Кўкка (осмонга) кўтарилмоқ; юқориламоқ. Султон улардан [қуюнлардан]

қочиб, машинани дам чапга, дам ўнгга бурди, ниҳоят, қутулдик деганимизда, яна биттаси рўпарамиздан осмонга ўрлаб қолди. — А. Мухтор, Давр менинг тақдиримда

Уйларнинг мўрисидан кўтарилган тутун осмонга ўрлайди. — М. Ҳазратқулов, Журъат

в climb (a mountain), go upstairs, rise

1. órlew, joqarıģa qaray júriw, tóbege shıģıw

2. aspanģa kóteriliw, joqarılaw