oʻrlamoq

fl. 1. Yuqoriga, tepalikka tomon yurmoq, yoʻnalmoq, chiqmoq.

Toqqa.oʻrlab Ochil ketib boradi. Fozil Yoʻldosh oʻgʻli.

Ayoli yosh boladay uning qoʻlidan tutadi. Yetaklashib, yuqoriga oʻrlaydilar. — N. Norqobilov, Bekatdagi oq uycha

Qirga

oʻrlab ketadigan soʻqmoqda bir eshakli boryapti. — T. Murod, Yulduzlar mangu yonadi

2. Koʻkka (osmonga) koʻtarilmoq; yuqorilamoq. Sulton ulardan [quyunlardan]

qochib, mashinani dam chapga, dam oʻngga burdi, nihoyat, qutuldik deganimizda, yana bittasi roʻparamizdan osmonga oʻrlab qoldi. — A. Muxtor, Davr mening taqdirimda

Uylarning moʻrisidan koʻtarilgan tutun osmonga oʻrlaydi. — M. Hazratqulov, Jurʼat