ориқламоқ

фл. 1. Эти қочиб озғин тортмоқ; озмоқ.

Нусратбек холасининг ориқлаб, суяклари кўйлагини туртиб турган елкасига, косовдай қўлларига қараб, маъюс тортиб кетди. — С. Нуров, Майсаларни аёз урмайди

2. Кучи, ҳосилдорлиги кетмоқ, камаймоқ.

Устига-устак, сурункасига пахта экилган ерлар ориқлаб, ҳосил камаяди, ҳар хил қурт-қумурсқа кўпаяди. С. — Сиёев, Ёруғлик