oriqlamoq

fl. 1. Eti qochib ozgʻin tortmoq; ozmoq.

Nusratbek xolasining oriqlab, suyaklari koʻylagini turtib turgan yelkasiga, kosovday qoʻllariga qarab, maʼyus tortib ketdi. — S. Nurov, Maysalarni ayoz urmaydi

2. Kuchi, hosildorligi ketmoq, kamaymoq.

Ustiga-ustak, surunkasiga paxta ekilgan yerlar oriqlab, hosil kamayadi, har xil qurt-qumursqa koʻpayadi. S. — Siyoyev, Yorugʻlik