ўрим

от 1. Буғдой, беда каби экинларни ёки ўт-ўланларни пояси тагидан ёппасига чалғи, ўроқ ва комбайнда қирқиб олиш; ўриш.

Ғалла ўрими. Биринчи ўрим. Ўрим асбоблари.

Пастдаги бўлимларнинг экини ўримга келмай, мол қўйиб юборишди. — П. Қодиров, Қора кўзлар

Бетоб экан. Кун иссиқ, яна ўримга чиқибди. — М. Ҳазратқулов, Журъат

2. Шундай ишлар мавсуми.

Нусратбек пичан ўримига вакил бўлиб, чорвадор раёнга бориб, Аҳмад бригадирникига ўтди. — С. Нуров, Нарвон

от Толасини ёки бир неча тутамини бирга қўшиб ўрилган ҳар бир бўлак; ўриб тайёрланган нарса.

Соч ўрими. Арқон ўрими.

Эшоннинг аччиғи келиб, қамчининг ўримидан ушлаб бир калнинг калласига қўйиб юборди. — Зулфизар билан Авазхон

Ашурхон қошларини бир оз чимирганича, бир ўрим сочининг учини ўйнаб, индамай ўтирарди. — С. Зуннунова, Олов

Баланд пешонасининг икки четини сочлари бекитган, ўримга кирмай қолган ингичка соч толаларига шабада тегиб, мулойим қимирлаб туради. — П. Қодиров, Уч илдиз