оқсоч

от 1. тар. Бойлар, зодагонлар оиласида ёлланиб хизмат қилувчи аёл, хизматкор аёл; чўри.

Холнисонинг онаси Ёрмозор қишлоқлик бир бойнинг эшигида оқсоч эди. — А. Мухтор, Опа-сингиллар

Ойхола ғоят хунук, озғин бир кампир бўлиб, Ёдгорнинг ҳужра оқсочидир. — Ҳамза, Танланган асарлар

2. сфт. Оқ сочли, сочи оқ.

Хайриятки, анави оқсоч профессорнинг ўзи келмагани, бўлмаса, унгаям ҳурматим қолмас эди. М. М. — Дўст, Лолазор

— Шу ғалваларни биттагина маёр бошлаб юрибдими? — деб сўради оқсоч киши. — Ёшлик