оқсамоқ

фл. 1. Бир оёғи калталиги, майиб ёки касаллиги туфайли чайқалиб, чўлоқланиб юрмоқ, оқсоқланмоқ.

Хийла олислаб қолган Маҳмуд ака сал оқсаганича кетиб борарди. — С. Зуннунова, Олов

Командир Стеклов оқсарди. У баъзан беихтиёр равишда тиззасини чангаллар, юзлари, гўё алам ғижимлагандай, бир он буришиб кетарди. — Ойбек, Қуёш қораймас

2. кўчма Сустлашмоқ, орқада қолмоқ, қониқарсиз ёки паст савияда бормоқ.

Янги навлар яратиш, эртапишар, узун толали ва ҳар қандай касалликларга чидамли, айниқса, вилтга чидамли навлар яратиш иши оқсаяпти. — Мирмуҳсин, Умид

3. кўчма Ноқислик, калталик қилмоқ.

Нега ҳар бир нарсага етган ақлинг шунга келганда оқсайдир. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

4. (чиқиш келишиги билан) с. т. Камчилик, етишмовчилик туфайли қийналмоқ, ёʻқликдан ноилож қолмоқ.

Пулдан оқсамоқ.