oʻngʻay

sft. 1. Biror jihatdan mos keladigan, foydalanish uchun qulay, bop, yaxshi.

Yayov yurish uchun bu yoʻl juda oʻngʻay.

U sersoqol, tund rus jangchisi yaqinida oʻziga oʻngʻay oʻrin tanlab, pisib yotdi. — Oybek, Quyosh qoraymas

Keyin [Nuri] bir necha kun oʻylab, Yoʻlchi bilan maxfiy uchrashuvga qaror qildi. Bu orzu kundan-kunga kuchaysa ham, oʻngʻay fursatni kutdi. — Oybek, Tanlangan asarlar

2. Oson bajariladigan; oson, yengil.

Begonaning qoniga qoʻl urib, yarasiga malham boʻlish, uning azob chekayotgan yuz-koʻziga qarash oʻngʻay ishmi! — Shuhrat, Shinelli yillar

Kishining dilini bilish oʻngʻay emas man gʻaribga yoʻl koʻrsating [dedi Yormat] — Oybek, Tanlangan asarlar

[ Navoiy:] Yodgorning poytaxtga tez va oʻngʻay kirganligi gʻoyat taajjub. — Uygʻun va I. Sulton, Alisher Navoiy