омоч

от эск. қ.х. Улов қўшиб, ер ҳайдаладиган металл тишли қадимги энг оддий ёғоч ёки темир асбоб.

Омоч билан ер ҳайдамоқ.

Ҳўкиз калласини эгиб, омочни тортишга уринар, қўшчи эса ҳадеб қистар эди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

[Абдурасул] Дастлаб Олахўжанинг сигирларини боқади, кейин омоч қулоғини ушлайдиган бўлгач, қўшга чиқади. — П. Турсун, Ўқитувчи

н тар. wooden plough with cast-iron tip

• темир омоч plough

plug