олғир

сфт. 1. Овни яхши оладиган.

Олғир ит. Олатўғаноқ олғир бўлса ҳам, қарчиғай бўлолмас — Мақол

2. кўчма Ҳақини кеткизмайдиган; олағон.

Бувинисо олғир ва эпчил аёллардан ўтиб, қозонга яқин ёʻлай олмади. — П. Турсун, Ўқитувчи

3. салб. Бировнинг, жамоат ёки давлатнинг пулини, мол-мулкини юлиб, талаб олувчи; юлғич.

Олғир одам,

Бу олғирлар меҳнаткашларнинг ҳамёнига човут соляпти. — Муштум