ohang

ot 1. Bir-biriga ulangan, uygʻunlashgan yoqimli tovushlar oqimi.

Ariqdan mayin ohang bilan suv oqar. — Oybek, Oltin vodiydan shabadalar

2. Turli tovushlarning maʼlum bir tartibda uygʻunlashib, musiqiy butunlik tashkil etgan birikmasidan iborat musiqa asari; kuy.

Bu ashulaning ohangi juda yaxshi ekan!

Bularning [sheʼrlarning] hammasi deyarli gazetada bosilar, baʼzilarini bolalar ohangga solib, sahnalarda ashula qilib aytar edilar. — A. Qahhor, Sarob

3. Nutqda maʼnoga qarab ovozning koʻtarilishi va pasayishi; intonatsiya.

Buyruq ohangi, Soʻroq ohangi. Tinch (bosiq) ohangda soʻzlamoq.

U

vaqtlarda men sheʼrlarning maʼnosini toʻla tushunmasam ham, ularning oʻqishdagi ohangi meni zavqlantirardi. — S. Ayniy, Esdaliklar

Ziyodaxon baʼzi jumlalarni maʼnosiga mos kelmaydigan ohangda oʻqib, tinglovchilarga uqtira olmagani uchun, hikoyaning davomini Ibrohimovning oʻzi oʻqidi. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari

4. Soʻzlovchining ichki his-tuygʻularini ifodalaydigan talaffuz uslubi.

Arazlagan ohangda soʻzlamoq. Yigʻlamsiragan ohangda gapirmoq.

Oysha xola qalbdan silqib chiqqan mehribon bir ohangda gapirdi. — S. Zunnunova, Koʻk chiroqlar

Gulnor toʻgʻrisida soʻzlaganda, tovushiga sirli ohang berdi. — Oybek, Tanlangan asarlar

Kechir demoqchisiz, — dedi Inobat mayin, alamli ohang bilan. — X. Toʻxtaboyev, Felyetondan soʻng

5. koʻchma kam qoʻll. Narsalarning oʻzaro qoʻshilishidagi moslik, uygʻunlik.

Boʻyoqlarning nafis ohangi benihoyat nozik tovlanar edi. — Oybek, Navoiy