ofarin

1. Mamnunlikni, zavqlanganlikni, qoyil qolganlikni ifodalovchi olqish soʻzi; tahsin, tasanno.

Ofarin aytmoq (oʻqimoq).

Hamma Qahramonga ofarinlar aytib, uni qutlashibdi. — Ertaklar

2. und. s. vzf. Balli, barakalla.

— Ofarin, Mavlonning daʼvolari isbot boʻldi, — deb yubordi hamma. — M. Osim, Sehrli soʻz

Chaqqon, epchil ishlayotgan askarlar oldida toʻxtab: — Ofarin bahodirlar! — deb maqtab oʻtardi general. — Oybek, Quyosh qoraymas