офарин

1. Мамнунликни, завқланганликни, қойил қолганликни ифодаловчи олқиш сўзи; таҳсин, тасанно.

Офарин айтмоқ (ўқимоқ).

Ҳамма Қаҳрамонга офаринлар айтиб, уни қутлашибди. — Эртаклар

2. унд. с. взф. Балли, баракалла.

— Офарин, Мавлоннинг даъволари исбот бўлди, — деб юборди ҳамма. — М. Осим, Сеҳрли сўз

Чаққон, эпчил ишлаётган аскарлар олдида тўхтаб: — Офарин баҳодирлар! — деб мақтаб ўтарди генерал. — Ойбек, Қуёш қораймас