очкўз
ochkoʻzочкўз
сфт. 1. Еб тўймайдиган, нафсини тиёлмайдиган, нафси бузуқ, суқ.
Очкўз бўри. Очкўз ит. Очкўзда бўлса ҳам — ёʻқ, Сахийда бўлмаса ҳам — тўқ. — Мақол
2. Бирор нарсага ўч, ҳар нарсага ортиқча ҳирс қўйган.
Соҳиб қори молпараст, очкўз одам. — И. Раҳим, Чин муҳаббат