oʻchiq

sft. 1. Oʻchgan, oʻchirilgan.

Ikkinchi qavatdagi chiroqlari oʻchiq xona derazalariga ichki bir armon bilan tikilaman. — Gazetadan

2. Qizilligi yoʻqolgan; boʻzargan (rang-tus haqida).

Yuzlari pachaqlangan, hamma yogʻi momataloq, sochlari toʻzgʻigan, rangi oʻchiq Joʻraxon yotar edi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

Haydar sovuq, oʻchiq yuzini ters burgan podshohga taʼzim qilib, orqasi bilan yurib chiqdi. — Oybek, Navoiy

1. óshik, óshirilgen

2. aģarģan, bozarģan, quwarģan (túr-tús haqqında)